Bahâr Oldı Açıldı Uş Ter-çiçek

Bahâr oldı açıldı uş ter-çiçek Yüzüñ bigi oldı münevver çiçek Yüzüne öykünür didiler bu işi Ne cân-ıla ide iy dil-ber çiçek Sipîœ-âb u sürh-âb urındugı-çun Yüzüñe kaçan beñzeyiser çiçek Firâkuñuñ odına düşdi meger Veger-ni neçün böyle göyner çiçek Yüzüñüñ hayâsından olup hacil Nikâb içre oldı müsetter çiçek Zer ü sîm ü yâkût ider nisâr Yoluña zihî pâk-gûher çiçek Şükûfe kenîzek olam dir saña Anuñ-ıçun adını eyler çiçek Yüzüñ şemin irte gice gün bigi Çirâg-ıla her yaña isder çiçek Cemâlüñ hayâli düşer göñlüme Gözüme çün olur musavver çiçek Yüzüñden gidermez gözin bir nefes Zihî âşık-ı pak-manzar çiçek Sabârah saçuñ kohusın almasa Bula mı dem-i rûh-perver çiçek Yüzüñ şavk-ıla yaş yirine döker Gözinden gül-âb-ı mukattar çiçek Şeref burcına irdi güneş girü Ki handândur u tâze vü ter çiçek Saçar topraga dürr ü gûher bulıt Savurur yile müşg ü anber çiçek Virür bâg necm ü şecerden nişân Ki zühre bigi oldı ezher çiçek Sabâ gün bigi zâhir ider sabâh Gice n’itse göñlinde muzmer çiçek Meger nergis içer çemende girü Ki dutmışdur öñinde sâgar çiçek Bu nâzük vücûh-ıla kim görinür Aceb mi oldı-y-ısa tüvân-ger çiçek Aceb mi olur-ısa ıtr-ıla bâg Ki yahup-durur bunca micmer çiçek Ne yil var başındaki pîr-âne-ser Düzer rast-piraye-i zer çiçek Degülse tolu başı bâœ-ı gurûr Ne ömrine urınur efser çiçek Cihan bî-vefâlıgıdur yazılu Görür uş tolu hat müşeccer çiçek Bu gün geldi kim yarın ide saña Nedür dünyâ hâlin mukarrer çiçek Saña yiter itseñ görüp itibâr Ki ne resme biterse yiter çiçek Bahâr uş yiter haşre rûşen delîl Ki rad oldı sor ehl-i mahşer çiçek Olur zâhir uş sırr-ı yuhyî’l-izâm Bu gün ki oldı zinde ser-a-ser çiçek Zihî rengi-i rez ki oldı anuñ sun-ıla Boyasuz saru vü kızıl her çiçek Ne keşf ehlidür kim gice gündüzin Kıyâm u sıyam-ıla sürer çiçek Salâta âb-dest-ile ider iftitâh Ne zâhiddür Allahü Ekber çiçek Yil-ile su üstinde ider tekye-gâh Ki olmış-durur Hızra hem-ber çiçek Beşâşetde handân neçündür aceb Bilürken ki olmaz muammer çiçek Görür mâlı kim yil alur varını Yidürmeyene hande ider çiçek Hezârân göz açup bahar her yaña Görine diyü şâh-ı saf-der çiçek Şeh-i memleket mîr Sülmân ki anuñ «enâsında oldı zübân-ver çiçek Gözi rûşinâyî bula ger ide Yolınuñ tozın kuhl-i agber çiçek N’ireye ki kahruñ semûmı ire Ola gonca içinde ahker çiçek Nesîmi sehâñuñ n’ireye ki ire Bitüre kuru taşdan âzer çiçek Hatîb aduñı añıcah ne aceb Getürür-ise hûb-minber çiçek Kapuñda iki yüzlü oldugıdur Ki hak-ile düşd i ber-â-ber çiçek Nisâr-ıçun atuñ ayahlarına Döker topraga zerr ü zîver çiçek Eger kahruñuñ şemmesini göre Müverredken ola muzafer çiçek Eger mihrüñüñ kohusına bula Od içinde ola semender çiçek Şehâ çün bahâr irdi vü her yaña Saru vü yeşil oldı ahmer çiçek Demi oldı içerseñ mey-i müşg-bûy Ki hoş-rengdür ü muanber çiçek Bihamdi’llah ol geçdi kim revzeden Göze görinürdi muhakkar çiçek Uş irişdi îd-i mübârek girü Ki tâc-ı ser oldı müdenner çiçek Hilâli kadehden şarâb eyle nûş Ki tâbân-durur şöyle ki ahter çiçek Koma lâle bigi elüñden kadeh Ki yiryüzine oldı zîver çiçek Gör uş Ahmedî sözi bigi bugün Ne rengîn-durur hûb u mahber çiçek N’ola pîr-ise çün getürmez bahâr Tabîatde andan cüvân-ter çiçek Ol itdügi bâga irişmez hazân Hem orada bitmez müzevver çiçek Nedür defteri bir aceb bâg kim Gelür anı görene münker çiçek Gülüñ defteri bigi varmaz yile Egerçi toludur bu defter çiçek Duâ yik ki yokdur senâña aded Niçe ki oldı bî-hadd ü bî-mer çiçek Niçe kim ola rûh-perver sabâ Niçe kim ola revh-güster çiçek Cihân-perver olsun vücûduñ senüñ Niçe kim olur nîve-âver çiçek