Cân Yüzün Zülfüni İster Rûzu Şeb

Cân yüzüñ zülfüñi ister rûz u şeb İşideli bu sözi kılur taleb Nîşe ditrer âfitâb irmedi-se Yañaguñ ışkından aña tâb-ı teb Gül yüzüñe beñzenem didügi-çün Yile virdi hırmenin ol bî-edeb Leb akîk u zülf anber ten harir Nîşe oldı göñlüñ âhen iy aceb Cân yüzüñüñ zikr-ile bulur nişât Bülbüle gül kohusı virür tarab Yaşumı yüzümde her ki göre dir Bir arada yaraşur lal ü zeheb Işkuñuñ câmı-y-la mest olmışdı cân Yaradılmadın dahı bâg u ineb Ol lebi yâd itdügüñce Ahmedî Lafzuñ agzuñda olur kand u ruteb Çün Acemde irdi kemâle sözlerüñ Fe’t-teh ebvâbe’l-maânî fî’l-Arab