Çün Demür-ile Kamışı Kıldı Hâlik Âşikar

Çün demür-ile kamışı kıldı Hâlik âşikar İtdi kılıçla kalem çoh dürlü bahs ü kar-zâr Didi evvel fahr idiben kılıc kim ol benüm Kim benüm-çün didi “enzelne’l-hadîd” ol Kirdgâr Eyle virdi pes cevâbını anuñ anda kalem Kim benüm-için didi “nun ve’l-kalem” Perverdigâr Kılıc aña didi kim benüm iledür pâs-ı milk Pes kalem didi benem dîn kasrın iden üstüvâr Didi kılıc kim benem sultânlara olan kemer Pes kalem didi benem sultânlar elinde süvâr Didi kılıc yir yüzi binümle olur lâle-gûn Pes kalem didi benümledür cihân nakşı nigâr Pes kılıç didi benümle ider ekâbir ululıh Pes kalem didi benümle ider efâzıl iftihâr Pes kılıç didi benem kim feth iderem memleket Pes kalem didi memâlik benden almışdur karâr Pes kılıç didi benem küffârı iden pâyimâl Pes kalem didi benem mü’minleri iden pâyidâr Pes kılıç didi ki şehler düşmenin sayd iderem Pes kalem didi benem anları eyleyen şikâr Pes kılıç didi ki şehler benden ister kuvveti Pes kalem didi ki anlar benden ister istimâr Pes kılıç didi benüm çoh gûherüm vardur ayan Pes kalem didi benem hoœ bahr-ı dürr-i şâh-vâr Pes kılıç didi ki sîm ü zer-durur baña makâm Pes kalem didi ki bahr-ı müşgdür baña diyâr Pes kılıç didi benem şerri cihândan def iden Pes kalem didi benem her hayrı iden ihtiyâr Pes kılıç didi ki aslum oldı hâk-i hoş-nihad Pes kalem didi ki binüm aslum âb-ı hoş-güvâr Pes kılıç didi ki benem Hızr bigi sebze-pûş Pes kalem didi suya saldum benümdi ol şiâr Pes kılıç didi ki od içinde ben sabr iderem Pes kalem didi katısın nûr idemez sini nâr Pes kılıç didi ki handânam degülem türş-rûy Pes kalem didi ki mü’min gerek ola eşk-bâr Pes kılıç didi dürüstem ben şikestüm hîç yoh Pes kalem didi şikest itdüm Hak-ıçun ihtiyâr Pes kılıç didi bilürsin bini gökden inmişem Pes kalem didi ki levhi yazmışam bî-iftikâr Pes kılıç didi ki kamu aybı ben def iderem Pes kalem didi benem hoœ kamu gayba râz-dâr Pes kılıç didi benem hoş-reng ü gâyet ten-dürüst Pes kalem didi itdi bini havf-ı Hak zâr u nizâr Pes kılıç didi ki hükmün âleme olmışdur revân Pes kalem didi ki var bende dahı bu iktidâr Pes kılıç didi ki illerden ben aluram harâc Pes kalem didi kamusın ben iderem iddihâr Pes kılıc didi cihânda olmışam ben muteber Pes kalem didi cihâna nîşe ideler itibâr Pes kılıç didi ki Rüstem’den virürem ben nişân Pes kalem didi ki uş İdrîs’den ben yâdigâr Pes kılıç didi şecâat bende vardur bî-hisâb Pes kalem didi belâgat bende vardur bî-şümâr Pes kılıç didi benem sultânlara hidmet-güzîn Pes kalem didi benem anlara hoş-midhat-güzâr Pes kılıç didi ki şâha ben kulam beste-kemer Pes kalem didi ki baña dahı budur resm-i kâr Pes kılıç didi dur imdi varalum şeh katına Tâ ki davimüzi bizüm kat ide ol nâm-dâr Başı üstine kalem kılıc-ıla oldı revân Girdiler ol pâdişahuñ hazretine rûz-bâr Mîr Sülmân-ı Süleymân-kadr ü Âsaf-marifet Kim halîfe itdi cihâna Hak anı Dâvud-vâr Ol Ömer adl ü Hasen-hulk u Alî-dildür velî Kılıcından künd-dendân olur anuñ Zû’l-fikâr Şehr ü kişver olalı yüzbiñ göz-ile bu felek Aña hem-tâ görmedi görmeyiser bir şehriyâr Kanı İskender ki göre-y-di nice olur dünyede Harb ü darb ü bezm ü rezm ü hazm ü azm ü gîr ü dâr Memleketde pâœişâh olalı adlinden anuñ Gürg ü mîş ü bâz ü kâz oldı biribirine câr N’ola oldı-y-ısa bu âlem müsahhar hükmine Çün anuñ-çun yaradıldı encüm ü çarh ü medâr Atınuñ nalin felek anuñ-çun itmiş tâc-ı ser Tarf-ı zer bagladı cevzâ aña oldı cân-dâr Kılıcıdur berk-i rahşân atlarınuñ üni rad Süñüsidür ejdehâ vü ohıdur perrende-mâr Dökdi gerdûn ayagına varını tâ mihr ü mâh Hidmeti hakkından anuñ girü kaldı şerme-sâr Bu meliklerden kim ide ceng anuñla ki anuñ Bir kolına turamaz biñ Rüstem ü İsfendiyâr Kâr-zâr idem diyen bu pâdişâhuñ ahdi-le Ne aceb ger kalur-ısa kılıcından kâr-zâr Şehr ü kala heybetine nice döyiser anuñ Kim aña âsî olursa yıhıla bu nüh-hısâr Elleri ol bahrdur kim dürridür aña hubâb Kılıcı şol od-durur kim mergdür aña şerâr K’anı yümn-ile bulayım diyü katında kabûl Aña virmişdür yemîninden ne kim versa yesâr Lutfınuñ feyzini görüp bu halâyık üstine Şerme-sâr oldı anuñ-çundur döker ebr-i bahâr Himmeti ger memleket almaga itse ârzû Az zamândan Rûm’dan feth eyleye tâ Kandehâr Zulm yıhıldı olalı adli anuñ pâsübân Fitne uyıdı olalı bahtı anuñ hûş-yâr Kahrınuñ nârını çün kim yâd ider düşmeni Katre katre yüregi kan olur eyle kim enâr Yahmaya tamunuñ odı bir nefes kâfirleri Ger anuñ lutfı hevâsı tamuya ide güzâr Ger kıla kahrı yili bir lahza büstâne güzer Âteşîn ola mizâcında kedû-y-ıla hıyâr Ger bula ol şeh elinden hâsiyet ebr-i hazân Kand bitüre sögüt laliledür serv ü çinâr Düşmenüñ yavuz adı n’irede kim añıla İt dahı işidür-ise bi’llah andan ide âr N’ola sındı bigi hasmı ider-ise ıztırâb Çün şehün havfından eriyüp ana irdi iztırâr Ol gelenlere cevâb ol resme virdi pâdişâh Çün benümsiz arañuzda olmasun bu gîr ü dâr Bah ki nicesi müverred levn oldı gül-sitân Gör ki nicesi mutavves-reng oldı sebze-zâr Pâœişâhâ husrevâ şâhâ bahâr irişiben Uş berâber oldı adlüñ bigi leyl-ile nehâr Gel varalum mürgi-zâr içinde hoş işidelüm Kim nicesi nâle ider ışk elinden mürg-zâr Nûş kıl zerrîn-kadehden bâœe-i yâkût-reng Kim bulıtdur gûher-efşân u hevâdur müşg-bâr Gör ki nîce lâle vü nergis getürmiş hâreler Bah ki nice tâze vü ter gül bitürmiş huşk-hâr Taga bah kim yoluña nice zümürrüdler saçar Bâgı gör kim ayaguña sîm ü zer ider nisâr Lâle almışdur eline sebzede zerrîn-kadeh Çünki gördi nergisuñ başında var-durur humâr Kanda bahsañ lâle vü nesrîn-durur hem nesteren Kanda varsañ nergis-i ranâ-durur serv ü arâr Rûzigâruñ halini çün kim bilürsin nicedür Komagıl câmı elüñden bir dem iy Cem zinhar Tûtîye beñzer reyâhîn çevresinde serv-bün Kevsere beñzer riyâzuñ arasında çeşme-sâr Mevsüm-i güldür şehâ gül-zâr içinde oturup Câm-ı gül-gûn virsün elüñe nigâr-ı gül-izâr Bülbülüñ sâzın işidüp bir gazel geldi dile Kim diler Zühre ki ide çengine destânın târ Yazmadı can levhi üstine yüzüñ bigi nigâr Nakş ideli ay u günüñ şemsesin sûret-nigâr Fürkatüñüñ hasretinden gözlerüm yaşın gören Dir ki hergiz görmedüm kim lal mevc ura bihâr Gözlerümden dökilürken şem bigi hûn u âb Nîşe düşmişdür aceb bilsem yüregüm böyle hâr Kasdı cân-ısa gözüñüñ aña Bismi’llah fidî Ben dahı cehd iderem kim gide boynumdan bu bâr Ayaguña tuhfe ide-y-düm cânum olmasa-y-dı ayb Tuhfe itmek ol azîze bir metâı ki ola hwâr Zulmetini gicenüñ saçuñ bigi sorsañ nedür Göklere çıhdı benüm âh u dütüninden buhâr Ahmedî vasfın ider ol leb ü dendânınuñ Anuñ-ıçun nazm oldı lal ü dürr-i şâh-vâr İşidicek söz anuñdur gûş aña dutmah gerek Ger hakîkat ger kinâyet ger mecâz ü müstecâr Bahtiyârâ bu söze kimse cevâb eydür-ise Gözlerümde nakşı itmege ani idem ihtiyâr Olmaya gün nûrı resmi-y-ile hergiz münteşir Ki ol ulu aduñ benüm nazmumla buldı intişâr Niçe kim eshârda görine envâ-ı ziyâ Niçe kim eşcârdan dirile elvân-ı simâr Devletünüñ bâgı şöyle tâze olsun kim aña Tâ ebed irişmeye nihnet hazânından gubar Encüm olsun saña yâr ü âsumân olsun mutî Devlet olsun saña hem-ren-baht olsun saña yâr Ol ki sini tâcdâr eyledi kendü lutf-ıla Düşmenüñüñ kahrı-y-ıla eylesün ol tâci-dâr