İy Ki Oldı Saña İns Ü Cin Mâdih

İy ki oldı saña ins ü cin mâdih Saña-durur sezâ elhak medâyih Kamu işlere eltâfuñ mebâdî Kamu sırlara evsâfuñ fevâtih Dilüñ cân sırrın itse fâş n’ola Ki göñlüñdür senüñ gayba mefâtih Eger cûduñla vezn olsa yir ü gök Senüñ cûduñ ola mîzânda râcih Senüñ kavlüñdedür cümle menâfic Senüñ filüñdedür kamu mesâlih Ne kim senden dinilürse mahâsin Ne kim hasmuñdan eydilür makâbih N’ireye adlüñüñ âvâzı irse İdemez hayf tîhûya cevârih Kul oldı hulkuña cân-ıla anber Olalı sîretüñüñ müşgi fâyih Ayaguñ tozına viren kişi cân Ticâret itmiş olur lîki râbih Senüñ zikrüñle hurremdür havâtir Senüñ şükrüñle rûşendür levâhih İşigüñe sürer her-subh yüzin Anuñ-çundur sabâ müşgîn revâyih Kılıcuñdan kaçup kurtıldısa hasm Kılıcuñdan senüñ andan ne kâdih Kaçan koyın bıçahdan kanda varsa Bulınur anda aña çoh mezâbih Dahı beœ-ter belâya sahlamışdur Cihândur anda çoh olur cevâyih Süñüñüñ adı añılsa felekde Düşüre korhıdan rumhını râmih Eger sultâna isyân itse düşmen N’ola düşmen işi olur kabâyih Anuñ-çun birbimezem saña midhat Ki vasfuña iremez medh-i mâdih Ne hâcetdür kemâlüñe senüñ medh Güneş nûrın ne artura memâdih Mahâsinden senüñ zâtuñdur artuh Neden ki ola benüm fikrüme sânih Tolu-durur senüñ ihlâsuñ-ıla Dil ü cân-ıla azâ vü cevârih Diyemez vasfuñuñ bir noktasını Anı biñ yıl iderse şerh şârih Emîr Sülmân diyü añılsa dilde Olur hoş-dil feleklerde levâyih Dilerseñ mîve-i medh Ahmedîye An it ki ider agaçlara levâkih Sevânih eylesün fâluñı hâlis (XVI/24) Adûñuñ tâyirin itsün bevârih