Oldı Vâcib Tedârük-i Mâ-fât

Oldı vâcib tedârük-i mâ-fât Ki cihân cümle toludur âfât Kalmañuz lezzetine dünyânuñ Eksirû’ zikre hâdimü’l-lezzât Ömr yil üzredür aña ne bekâ Hâk su üzredür aña ne sebât N’ide dirsiñ saña bu dâr-ı gurûr Ki oldı şâœisi gussa cemi şitâb Güli anuñ hârdur şarâbı humâr Sıhhati illet ü hayâtı memât İy cihândan vefâ bulam diyem Bu ne fikr-i muhâldür heyhât Gitdügi buraya gelen kişinüñ Saña yitmez mi itibâr u ızât Nesine garre olduñ eyyâmuñ Ki toludur muhâvif ü kürübat Anda dün gördügüñ sudûr u izâm Bu gün olmiş-durur izâm-ı rüfât Kibr atın sürme kim bu nat üzre Bir piyâde ider seni şeh-mât Ne heves itdüñ üşbu zindâna Hâzır-iken hadâyık-ı cennât Revh ü reyhândür ol ü sûr ü sürûr Bu belâ vü fenâdur u zulümât Ol makâm-ı melâ’ik ü melekût Bu mekân-ı behâyim ü haşerât Ol safâ suffesine irişesin Mahv olur-ısa senden üşbu sıfât Nefs âfetdür olma fitne aña Ki her âfetden ire saña necât Halkı terk eyle vü Hakı gözle Ki kamu Hak-durur ale’l-hâlât Ol-durur yidi çarh ü dörd erkân Ol-durur iki kevn ü altı cihat Bu taaddüd sıfat-durur vernî Bir-durur bir bilâ-taaddüd-zat Ne bu yirde var andan ayru sükûn Ne hoœ ansuz bu gökde var harekât Halk Hakdan cüœâ degül zîrâ Sâye-i Hak-durur bu mevcûdât Şahs u sâye ki sûretâ ikidür Bir-durur fî’l-hakîka bî-şübehât Ne anuñ buyrugında var illet Ne anuñ sanatinde var âlât Ne cihet muttasıl aña ne mekân Ne zamân üstine geçer ne evkât Ezel-ile ebed aña birdür Ki ne mebde’ var aña ne gâyât Emrine râm ü ilmine rûşen Yir ü gök cüzv cüzv tâ zerrât Yili oldur iden mürevvih-i rûh Suyı oldur iden mümidd-i hayât Vehmi nice irsün aña kim aklı Yahdı fikrinde pertevi sübehât Birligi varlıgından artuh fikr İtme ki itmeye göñlüne feterât Birlige döndüñ-ise gayrı unıt Kılma tevhîd riştesin iki kat “La” didüñ varlıguñı mahv eyle Tâ ki ol lâ ögüñde olmaya Lât Key nazar eyle varlıgına anuñ Arş-tâ-ferş toludur âyât Zerre zerre vücûdı yir ü gögüñ Birligini ider anuñ isbât İy ki sensin cemî-i halka ümîd Neccinâ Rabbinâ mine’l-âhât Rahmetüñ bahrına kerân yohdur Fafü anna’z-zünûbe ve’z-zellât Fazluñ-ıla bize inâyet kıl Ki eylemez nef kimseye tâât Kime kim sen terahhûm itmeyesin Şerr olur cümle itdügi hayrât Saña itdüm duâyı kim sensin Vâhibü’l-fazlu sâniüd-daavât Ol resûle bagışlagıl beni kim Tâc-ı ümmet-durur Sirâc-ı Hüdât Rûhı envâr-ı kudsedir mazhar Göñli esrâr-ı gaybadur mir’ât Evvelü’l-fikr ü âhirü’l-amel ol Ki evvel eşcâr olur u pes semerât Halka Hakdan vücûdı oldı anuñ Rahmet ü lutf u nimet ü berakât Halka oldur şefî ol gün kim Tolu hevl ola arsa-i arasât Ahmedî Ahmedî çü yâd idesin Hoş revân it revânına salavât Salavâtı-y-ıla bulınur anuñ Afv ü gufran ü kurbet ü derecât Añdugum-çun Muhammedüñ adın Nefesüm oldı Îsevi nefehât Ohıyalı Zebûr’ını Dâvud Kimse işitmedi böyle hoş esvât İdeli râst çengini zühre Düzemedi bu resme hoş nagamât