Şehâ Çün Kim Elüñ İrdi Geçürgil Hoş Bu Devrânı

Şehâ çün kim elüñ irdi geçürgil hoş bu devrânı Bu güni koma yarına ki götürmez bu devr anı Ne gûn-â-gûn bezenmişdür bah âhır kûh u sahrâya Ne reng-â-reng olmışdur gör âhır bâg u büstânı Nice kim saçılur yire hevâdan beyza-i kâfûr Bulıtdan sebze üstine dökilür dürr-i Ummânî Nebâta ne haber virdi hazân kim ditreyü yaprah Teninde şöyle kim lâle kurıdı korhudan kanı Sabahı gör ki mihr-ile cihâna ne haber virdi Sabûh-ıçun bir iki ayah giceden var mıdur kanı Revân it câm-ı zerrînden bu yâkût-ı revânı kim Çemen pîrûzesin düzdi hazân lal-i Bedahşânı Kanı ol câm-ı cân-perver ki unıtdurur ser-encâmı Virür ol cânuña kuvvet kılur rengüñi mercânı Çü bâœe revh-i reyhândur dilerseñ rûhuña râhat Koma lâle bigi bir dem elüñden sen bu reyhânı Mey-i gül-rengi nûş eyle anı yâd itme ki itmişdür Çemende sebzenüñ rengin hazân yili zaferânî İ tûbâ-kadd kevser-leb çü yüzüñdür gül-i cennet N’ola ger yile virdi-y-se hazân bâg u gül-istânı Saçuñ sevdâsına düşüp benefşe soldı-sa ne gam Senüñ zülfüñ olan yirde n’iderler her-perîşânı Döküldi-y-se n’ola nergis basarsuzları n’iderler Senüñ fitne gözüñle kim olupdur akl hayrânı N’ola yahıldı-sa lâle ki tâbından yañaguñuñ Arak içinde gark itdi hayâ gül-berg-i handânı Lebüñüñ şavkı-la gonca n’ola dil-teng itdi-y-se Kamu teşne-ciger olan bulur mı Âb-ı Hayvânı Mey ü ney hâzır u nukl ü harîf ü sâki-yi gül-ruh Eger tevbe kılur-ısañ ider mi Hak kabûl anı Baña peymâne-i mey sun ko peymân şîşesi sınsun Ben evvelden bilür-idüm ki n’olısar bu peymânı N’olur âhır ser-encâmuñ çün evvelden yazılmışdur Bu zühd-i huşk ki idilür nedür bes zerk ü nâ-dânı İnâyet olmasa Hakdan döner isyâna her tâat İnâyet olıcah olur kuluñ tââtı isyânı Bu reyhân-ı revân-bahtı sebük-rûh olana sungıl Girân cânı aradan sür ki meclis ola rûhânî Bu cân mihmân-durur saña giramî dutgıl anı kim Kerem ehli ol olur kim giramî duta mihmânî Ele girmiş-iken fursat bugün yi vü yidür mâlı Komagıl yârına nesne ki fânîdür cihan fânî Cihânuñ Zâline ankâ döyemez kim olur Rüstem Ki destanı urur yire hezâran Zâlı Destânı Felek Çimşîde n’eyledi ya ›ahhâk u Ferîdûna Cihân gör Şâsıbı n’itdi veyâ Sâmı Nerimânı Nesine garre olursın cihânuñ çünki görürsin Ki bu bir kaç yıl içinde neler kıldı bu devrânı Selâtîn tahtını yile virüp tâcın yire urdu Görür misin ki gerdişde n’ider bu çarh-ı gerdânı Belâ vü mihnete düşüp Süleymân tâcın urınmah Ne assı çün yile virür felek taht-ı Süleymânı Ulu sâhib-Kırân olmah dilerseñ şöyle kim keyvân Ko bu yile varur tahtı unıt bu kasr u eyvânı Perîşândur cihân anı peşîmânlıhdur isdeseñ Peşîmânlıh dilemezseñ ko elden bu perîşânı Olur sultanlıh isdeyen cemî-i halk muhtacı Olur dervîş-nefs olan yidi iklîbm sultanı Necâset-gâhı n’idersin taharet mülki var-iken Kogıl bu kül-hânı ki ola saña ol gül-şen erzânî Bu biş hiss-ile dört erkân hicâb oldı saña Hakdan Hakı isterseñ elden ko bu biş hiss-ile erkanı Tecellî nûrına göñlüñ melek bigi irmek isderse Gerek kim mahv ola senden kamu evsâf-ı hayvânî Gidermeyince varlıgın irer mi güneşe şeb-nem Yahılmayınca görgil nûr olur mı şem-i tâbânı Melâ’ik-tâb olup dâyim Hakuñ rıdvânını isde Behayimden degül-iseñ n’idersin hûr u gılmânı Güdâz u sûz-ıla dâyim giceyi gündüze irgür Ki ola şemi göñlüñüñ Hakuñ lutfı-y-la nûrani Şehadet ehli-señ nefse riyâzet şehdini kût it Komagıl kim ola gâlib saña bu nefs-i şehvânî Kanâat hoş bıdâatdur sanâat kıl anı nefse Ki az kût-ıla çoh kuvvet bulur bu rûh-ı insânî Çü şeytân ola nefs anı riyâzet kılıcı-y-la öldür Ki Rahmâna irişdürmez seni bu nefs-i şeytânî İrişdüñ menzil-i kurba ki oldur kamuya maksad Hakuñ tevfîki iderse saña hem-râh Kur’ânı Zihî hikmet kitâbı ki oldı el-hamd ü ser-âgâzı Zihî rahmet hitâbı ki oldı bi’S-millâh ünvânı Sürer Attâra Sadînüñ kelâmın Ahmedî ki anuñ Kemâle ireli sözi kılupdur mât Selmânı Bugün uşşâk olmışdur hicâz aña ki anuñ sözi Muhayyer eyledi cümle Irâk-ıla Sıfâhânı Kalem kıla-y-dı ellerin olup dîvâne gayretden Eger nakşını göre-y-di benüm dîvânumuñ Mânî İlâhî hâcetüm bu kim senüñ afvuñla mahv ola Ne defter kim siyâh itdüm düzince ben bu dîvânı