Aşk Kırgını

bitmiş bir sevdanın neresindeyim aşk nerede bitiyor nerede başlıyor ayrılık bakıyorum göremiyorum gözlerinin yitirdiğim anısındayım ferah bir günün içinden geçiyorum elimde akarsuya benzeyen çakıl taşları solda güle oynaşa çocuklar gidiyor sağda düşlerimi bölen duvarlar yürüyorum kederle yan yana içimde kırgın bir çocuğun kederi eve dönüp yazıyorum bu şiiri yeniden yeniden yazıyorum biten bir aşkın kırgınlığıyla biten bir dizenin kafıyesi oluyorum sesim bir vakit geri dönüyor akraba veda şiirlerinden sesim git gide gömülüyor akşama akşam nerede başlıyor, nerede bitiyor, düşe kalka öğreniyorum yeniden yazıyorum bu şiiri içimde çoğalan nâzım kederi