Piraye

memet fuat'a işte canımablam bir leylek uçuyor bir leylek denizin üstünden değiyor kanadı seher vakti denize, kanadında nâzım kederi seher vakti denize bakıyorum kederliyim canımablam, bir kuş boynunu uzatıyor balkon demirinden değiyor kanadı nâzım kederine bir de senin kederine güzelablam yanıyor yüzüm ve kirpiğimin ucu sürüyor bu bendeki kerem kederi eksilmeden sürüyor canımablam kederle seyrediyorum ağ onaran balıkçıları, kürek çekenleri, bisikletle geçen işçileri, bilirsin çalışan insanları işte, yalın ve sade bugün de okuyorum 'saat 21,22 şiirleri'ni, ağaçta kuş oluyorum kuşta ağaç, bulutlar yine geçiyor canımablam, kış bu sefer ağır geçiyor ve üşüterek sokak çocuklarını soğuk rüzgâr -lar-la sürüyor bu bendeki nâzım kederi artarak sürüyor canımablam buluyorum fakat yitirdiğim umudu bir leyleğin uçuşunda, bir kuşun bakışında, çiçeklenen bir badem ağacında seher vakti yaprağa dönüyorum