Kanto IV

-Kazım Koyuncu’ya Burada oturuyorum düşlediğim yerde Her gün bile bile denizin kapısını Açıyorum “Viya” diyerek güzel yüzlü çocuklara Bir gün boğulacağız denizde Bir gün bilge bir çıngırak olacak Şarkılarımız Kevser. Kevser bu sular bu yıldızlar bu otlar Kime ceza kime incelik? Bu dünya tenha bir sazlık Bu dünya külün narın şarkısı Gök alıp başını gider, gölgeler uzar Taşlıklardan süzülür bir üveyik “Hopa’lı bir çocuktum ipince. Bir köy Berberinin oğlu.” “Peki kimindi dünya Zugaşı bere? ” “Gökyüzünün, ince suların..” “Biz yeryüzüne şarkılar söylemeye geldik. Teşekkürler dünya..” Bir gün öylesine uzun uzun baktım Boşluğuna ses dolu benliğimin. Eyvah! Ne büyük cezaymış andaç olmak İçimde kırılan aynaya. Kimdi boşluğa düşen gölge? Kimdi dünyayı güzelleştirmek isteyen Durdurup parmaklarından akan zamanı Geleceğe başlangıç çizgisi çeken? Kimdi, kimdi Kevser denizi yanına çeke çeke Yaza yalnızlık çığlıkları düşüren? Kimdi kıyıda bekleyenlerin Gelmediğini söylediği bilge? Kimdi denizin anahtarını yitiren Sessizce girip açtığımız kapıdan? “Her gün yürüyorum dağlarda boynumdaki çiçeklerle” “Gölgem her taş dibinde”