Onun Evi Kuşlara Yakın

Onun evi kuşlara yakın, ne iyi Bir kuş konsa sesine bozkırlar başlar O şarkı söylediği zaman Sessizliğe uzun yağmurlar yağar Giyinmiş yalnızlığı, öğle sonu Bakışlarında kesilmiş çiçek sapları var Penceresinde gökyüzü, kuşlar Nedense bir şemsiye gibi açılmışlar Bir şey var onda olmaması gereken Unutulmuş anılar gibi hüzünlü Uçmuş gözlerinin mavisi Dalıp dalıp gitmesi ondan Yine toz alıyor, toz alışlarında Bir yanlışı düzeltmenin rahatlığı var Dursa biraz, sokaklar, kırlar Bir bir penceresinden geçiyorlar İyi ki birçok çiçeği var Otursa bir yüzyıl çocukmuşçasına Çiçeklerle konuşmaya başlar Aşkı, ölümü, bir çeşit ölümsüzlüğü O beyaz tutumuyla konuştukça Bitişik binadan kuşlar uçar