Sis

duman çöküyor gözlerinin önüne anılar sisli, dünya küçük balkona sığmıyor yaşanmış olan, denizden uzakta ağaçlar, çakıl taşları, evlerinin uzantısı kırmızı testiler deniz kabukları gibi anlaşılmaz şeyler, kuş sesleri, zambak sesleri, anılar çöküyor derinden gelen anlaşılmaz sözler gibi, küçük zambak seslerine karışan tuhaf sözler küçük tekneleri balıkçıların çürüyor denizde balıkçıların tertemiz elleri kayalara vuran suda gözleri çürüyor anıları denizin koynunda, pavurya ve onun yüz çeşidi dökülüyor içine gün boyu iri hüzünler geliyor aklına karada boğulan kimi arkadaşları eski günler, yağmurlar yağmurlar iç çekişi yağmurluğuyla geçen bir kıza saflık belki, deniz adamı saflığı içinde esen gün gece yarısını çalınca balkon uçuruma açılan dehliz oluyor anılar kanıyor içinde unutulmaz çocuksu bir gül gibi düşüyor yaşananlar biraz kırık, aşk kırgını biraz göçebe yalnızlığı o deniz senin bu deniz benim çürüyor anılar çıplak bir kayısı ağacı gibi, bir zargana gibi kayıp gidiyor elinden -çocuklar balkondan sarkmayın, balkonlar kötülük! "dünya küçük anılar sisli ne kadar saf adamlardık değil mi" böyle düşünüyor şimdi gece kuşunun sesi yırtarken geceyi tenha bir deniz feneri yanıp sönerken, içinde dünyaya kırgın bir adamın hüznü, dalgaların aynasında görünüyor yakındaki ada, ıssız orman "ruhumdaki fırtınaları dindirmek için kuşların peşi sıra giderdik adaya, böyledir insanın yeryüzü serüveni" diyor, gübre kokusu geliyor rüzgârla, yaşlı kadınların hıçkırıkları kutlu yüzleri gecenin içinden anılar çürüyor yüzlerinde dilsizleşiyor evler, sokaklar, yüzler, deniz, dalgalar köpük köpük, unutulmaz ümidi deniz insanının gözleri, evet gözleri yıkık duvarlar gibi çürüyor, deniz unutmaz anılarını, çünkü ekmeğe demir atılıyor denizde ekmek sevgi başlangıcı oluyor seher vakti kuş seslerine