Arınmadım

Su ile yıkandım sabun ile yıkandım Arınmadım. Güneşe karşı durdum Yandım, kavruldum Derim soyuldu Ben arınmadım. Hasret ile yaktım kül ettim ruhumu Yollar uzadı, yıllar uzadı Gönlüme kara lekeler düştü Uzakların suyu bana yaramadı. Sel oldu gözyaşlarım Kiremitler eridi çatılarda Ben arınmadım Günlerce mehtaba baktım Yüzüme Ay ışığı vurdu, ağladım Yakamoz gelinliğini giymişti deniz Suyuna girdim, yıkandım Balıklar arınmış tuzlu gözyaşlarımda Bir okyanus suydu ağlaşan Ben arınmadım. Uyumadım, uyutulmadım Mahrum kaldım rahmetinden Bazı şeylerin... Gün doğdu, Geceler arındı karanlıktan Ben arınmadım. Düştüm yollarına bir ulvinin Diz çöktüm önünde, Nedir nedir dedim Katran katran, zift zift birikmiş Bir pislik ki atamam, içimde... Bak oğul, Elin kirlenir, yüzün kirlenir Suyla, sabunla arın. Gönlün rahat olsun su var, sabun var. Sana hükmeder ki bir kir var içinde, Aç kal, günlerce, Ümitsizce yaşa dünyadan! Temizlenir arınırsın! Aç bıraktım içimdeki hayvanı Öldüresiye aç! Arındım, arındım kendimden, Rahmeti de, temizliği de sonunda buldum.