İçimizden Biri

Güneş el eder gibi Yeşil yapraklar arasından Oynaşıyordu zikzaklar çizerek toprakta En sadık dostu köpeği Uyandırmıştı yalayıp yüzünü. Ağzının tadı, Kazancının bereketi yoktu. Yanı başındaki pet şişesini kafasına dikip, İçti bir süre lıkır, lıkır. Sonra ya, bismillah' deyip Dayadı avuçlarını yere, Yelkindi kalkmak için zorda olsa. Ellerine yapışan toprağı, Üstündeki gölgeyi silkti. Baktı gözlerini yakalayan ışık huzmelerine. Siper edip bir elini selama durur gibi, Baktı bu yoksulluk deryasında, Yaşamı hafife alır gibi gözleri. Baktı , baktı. Görmese ağlayacaktı, Yıkık duvardaki torbasını Ve birde çöp topladığı, Demir tekerlekli arabasını. Bir şer üçgeni içersindeydi işi. Paylaşılmış mahallelerin çöplükleri. Sen kağıt toplamayı kolay mı sanıyorsun? İşin cabası birde, Hissettiği çaresizlik endişe, Yarınlara taşımayacak onu. İçindeki vurdum duymazlığın sesi, Nasıl olsa birazdan başlayacak, Yaşamla cebelleşmesi.