Ruhum

Hicrân-ı muhîtât solmuş, sarı, çıplak, Râkid, ölü bir havza düşen bir kuru yaprak Sessizce nasıl izler açar, sîne-i mâda, Ey tûde-i nûr-ı elem, ey çehre-i sâde, Bir göl gibi durgun uyuyan rûhuma nûrun Aktıkça o sâkin suda her lem’a-i dûrun Bir çîn-i felâket gibi ra’şeyle genişler… Ey eski kamer, ey ezelî rûh-ı münevver, Sen şimdi bu tüllerle muhîtâtı sararken, Nûrunda tesellî bütün âlâma koşarken, Yalnız bu derin gölde senin açtığın izler, Bir gizli gamın şehka-ı seyyâlini gizler… Bir göl ki semâsında ne âhenk, ne de sâye Vermez o büyük uzlete bir hadd ü nihâye; Gençlik ve emel hüzn-i civârında dikendir, Üstünde esen nefhada bir girye nihendir. Tülden ve buluttan ve bütün sîm ü semenden, Bir hâb-ı serâbî dökülürken yere senden, Sen her suda bir başka güzellikle doğarsın, Sen her suda bir başka ziyâ, başka kamersin; Ormanların âğûş-ı sükûtundan akan âb, Senden alır âhengine bir girye-i bî-tâb; Göller ki öper hüsnünü yalnız leb-i sâye Feyzinle dalar hâb-ı şeb-âvîz-i semâye; Sevdâlara bir cennet olan sâyeli göller, Altında senin hüsn-i esâtîr ile titrer… Rûhumda, fakat, her dökülen katre-i nûrun, Yalnız bir ölüm, bir ebedî mâtem-i dûrun, Nîlüfer-i giryânını, ey mâh-ı münevver, Ezhâr-ı leyâlî gibi rü’yâ ile besler…