Zulmet

Ey sen Ki şimdi şüpheli bir şekl-i pür-hayâl oldun Bu semâ-yı mesânın altında! Gecenin mevti ufku bağlamadan Susmadan her teneffüs-i zinde. Ey sen Ki sönmemiş zer-i zülfünde son ziyâ-yı nehâr, Bu genç elinle bu yorgun cebîn-i lâlimi sar, Ve sonra git. Bana bî-va’d olan bu yollar hep Adımlarınçün açılmış pür-incilâ vü zeheb… Bırak leyâle bu cism-i garîb ü merdûdu, Dizim eğildi; soğuk bir deniz gibi zulmet Ağır ağır boğuyor bende ömr-i bî-sûdu. Diken ve taşları üstünde bir çetin râhın Dağıldı nesc-i harîr-i ümîd-i mahrûmum Ve mutlaka gelecek gölgelerle şimdi ölüm… Lâkin sen Ki gözlerinde güler nûru bir gümüş mâhın Eğilme, git Ve eyle gölgede pâ-yı şebâbını tesbît… Beni bir tûde eyleyen zulmet Sana hüsn-i hayâli nakşedecek: Oldu çeşmin nücûm ile mâlî, Onların iştiâl-i seyyâli Seni gûyâ karanlık üstünde Etti bir heykel-i ziyâ gibi hâk. Sen git Ve eyle da’vet-i iklîm-i rûhuna rağbet. Bu yol, bu yol, bu derin yol ki dâimâ mümted Bu yol uzun ve benim dizlerim eğildi; gözüm Kapandı. Da’vet-i yeldâla titriyor rûhum; Bırak ve git, beni mevt-i leyâle tevdî et. Büyük, derin ve soğuk bir deniz gibi zulmet Etti eşkâl-i arzı bî-hareket, Ve döktü rûhuma rü’yâya benzeyen bir mevt Büyük, derin ve soğuk bir deniz gibi zulmet: Lâkin sen Dudakların yine pür-hande, gözlerin pür-zer Saçın nücûm ile meşbû’ u müştail, yine ter Bırakma rûhunu düşsün bu öldüren hisse, Ve git Ve eyle gölgede pây-ı ümîdini tesbît… O belde-i zer ü hülyâda bekleyen gözler “Nerde? ” derlerse, “Ne oldu, nerde o? ” derlerse, âh o gözler eğer, Miyâh-ı sâyede mevt-i fecî’imi anlat.