Öze Dönüş

Her gün yeniden ölüyorum, Yeditepeden bakınca Gözlerini görüyorum gözlerimde, kan çanağına dönmüş Yüzünden düşen bin parça... Yüzyılların yorgunluğu değil; İhanetin kalleşliğini seziyorum tüm bedeninde Bu hale mi düşecektin? Düşecektik... Akranların, neredeyse zil takıp oynayacaklar İçimden bir ses: 'İstanbul'u kılıçlarınızla fethettiniz; O kılıçlar tüm değerlerinizi kesmeden kınlarına dönmeyecekler!... Dönmeyecekler!...' Daha ne kadar sürecek bilmem çaresizliğin Oysa bir zamanlar her şey senden sorulurdu; Sende saklıydı tüm hazineler Yakamoz örtülerinde huzur bulurdu kimsesizler Haliç'in daha masmavi, güneşin daha sıcak bakardı Sakinlerin tanımadıklarına selam verir diye yadırganmazdı Birbirileriyle çatışarak değil; kardeşçe yaşardı Kilise kiliseliğini,cami camiliğini, kadı kadılığını yapardı Ne şiddet, ne de terör sözcüklerine rastlanırdı haber bültenlerinde Ne bu kadar şehit anasının yüreği dağlanırdı Ne de ablasını yargılardı kardeşler töre mahkemesinde Literatüründe kapkaç ve aldatılmak sözcükleri bulunmazdı 93 Harbi'ne katılmış Rıza Dede'nin söyledikleri kulaklarımda çınlıyor: 'Evlat, bu gün yerin üstü altından hayırlıdır...' Haksız mıydı Rıza Dede? Artık zamanı gelmedi mi O'na bir söz vermenin? Hep birlikte O'na, En Sevgili'ye, Fatih'e, Fatihanlara söz verelim Hadi! ...Kalk artık! ... Elini ver... Silkin tüm ağırlıklarından Savur etrafa küllerini; kor ateşlerin görsün gün yüzünü Dağlasın nasır bağlamış,yüzyıllanmış acılarımızı Işık saçsın yetimlere, kimsesizlere meşale olsun Tebessüm etsin Nebi, alemler ötesinden Yeniden şahlansın akıncılarımız İyilik seferine çıkalım Hoşgörü ağacından yaptığımız uçurtmalar konsun tüm gönüllere Rotamıza dönelim, uğramadan başka limanlara umut gemimiz Seni seviyorum İstanbul! Biliyorum, sen de bizleri seviyorsun, Ana gibi hiçbirimizi ayırmadan. O halde özüne dön! Kendine gel! Biliyorum, başaracaksın...Başaracağız.