Serzeniş

Dünyanın incisi, Peygamber'in övgüsü Sefaletin tükendiği, aşkın merkezi Dinlerin beşiği, hoşgörünün efendisi Fatih'in sevgilisi, şehitlerin gözdesiydin Haliç'in daha berrak, gökyüzün ana kucağı Her köşe başın erenler ocağı Akşemseddinlerin, Eyüp Sultanların bucağı Neler oldu sana, anlat İstanbul? Herkes günü birlik değil, saatlik yaşıyor sanki İçeriden oyuyor, dışarıdan kemiriyor birileri Ne Zincirlikuyu, ne Karacaahmet ne de Zebani Kendine gel artık! Uyan İstanbul! Daha ne kadar yükü kaldırır bilmem bedenin Madalya sana değil; yüzüne çarpıp gidenin Timsahları bile çıldırttı,derdin kederin Otur yanı başıma, haykır İstanbul! Nedir seni sensizleştiren? Bizans'ın bedduası, Haçlının büyüsü mü? Terörün sara nöbetleri, yetimlerin ahı mı? Dedemin seccadesi, bacımın örtüsü mü? Kendine gel artık! Konuş benimle! Yeniden fethetmek isterdim Seni... Burçlarına dikmek ninemin kutlu sancağını Yiğidin hakkını yiğide, Fatih'in hakkını Fatih'e verip, Ve sonra doyasıya sohbet etmek, Yüzyılların acısını çıkarırcasına.