Ben De Bir İnsanım Olanlar İçinde

senden söz eder atasözleri insanlı yanlarımda süren konuşmalarda su sanma çağıltıyla kopan şu gürültüyü incinik kayalarımdan fışkıran k a n dır zümrütlerle bezeli yurtluğunda dolanmam gözsüz kapısız camsız göklüce şatonuzun öykünmek değildir şövalyeliğe c a n ı m ı n y o n g a s ı belki gençliğimdendir erimsiz sevdalara belki tomurcuk ilkyaza g e ç k a l m ı ş l ı ğ ı m d a n dır orman benimdir bendedir katmanbulutlar küseğen şimşeklerle savaşacağım andır yazın gülümsemeyişi eteklerine senin i n c e t e p e h ı r ç ı n k ı z güneşin sana olan hıncından değil durduğun yerin matematik k o n u m u n d a n dır gökler bile genişliğiyle güzel yine böyle güzeldir dostluklar, yaşam ve bil ki p r e n s e s yüreğin daralırken yoğun, sıkkın bir bunaltının kıskacında o sana güven verip seni yatıştıran ses akarsudan, arıdan ve o r m a n d a n dır bir renkte ektiğin, yiyip içtiğin toprak inatçı kalın şişlerle ördüğün şaton okuduğun kitaplarla ve duyduğun sözlerle kulak tıkadığın senin ç o k l u k sandığın renklerin t o n u n d a n dır ve gerçek olması, açık apaçık yığınla sanrının sen onlara gerçek diye i n a n d ı ğ ı n d a n dır yıldızlar yol biçer bana baykuştan öğüt alırım sonra sırtlanların tartışırım sempozyumunda çamsakızı tomruklar yastığım siper çimenler ve uyuyorsam mışıl mışıl örtüsüz gümansız türlü akıntıların üzerinde altında öz saygıma öz aklıma i n a n c ı m d a n dır çantam uçar sırtımdan sekerim çayırlarda küçümser beni serviler, alaylı salınır bir ç i ç e k nazlı nazlı şatonuzun çayında aksar yürüyüş can yanar ıslanırım ve hala yitmiyorsa yüzümden gülücükler beni fark edeceğini u m d u ğ u m d a n dır tatlı limon davranışım sevgilim daha yeni çağlayan çocukluğumdan değil beni fark edeceğini umduğumdandır