Düşerken Üstümüze Akbabaların Gölgesi

II/ Tepemizde dönüp duran akbabalar uzak, çok uzak çöllerden gelip düşürürken gölgelerini üstümüze her nasılsa aramızda bulunan dostlarıyla da buluşup koklaştılar ve ölümün sessiz dairelerini çizerlerken başımızda gölgeleriyle konuştular Onlar ki şahinlerle güvercinlerin ölüm tüccarlarıydılar hayatı karartarak yaşayabilirlerdi ancak Hayat karartılabilir bir süre Belki dağların uğultusu kesilebilir Çoban ateşleri söner ses gelmez olur koyaklardan türküler bile susabilir belki tükenebilir güneşin altın testisindeki bengisu Üstelik umudun magması bile soğuyabilir gölgelenebilir umut bile bir an Ve zulmün okları vızıldayarak beynimizi dişleyebilir kör bir testere gibi Ortaçağdan gerilere gider bir ucu zulmün bir ucu bin dokuz yüz yetmiş bir’lerden berilere gelir Ama hayat yine de sürer şahinlerle güvercinlerin gücü yetmez yok etmeye Hayatı sürdürecek olan sevdalardır çünkü Hayatı sürdürecek olan bir tohumdur belki sevda gibi salar köklerini derine özgürlüğün ve bilincin özsuyudur devinen ağar hayatın dallarına ağır ağır kavrar bütün hücreleri ve sonra dikilir şahinlerle güvercinlerin karşısına Binbir suratlı sermayenin iki yüzüdür şahinlerle güvercinler Karın temeli mülktür diye ortak bir anayasada anlaşmışlardır ve zulüm genel başlığını taşır Anlaşamadıkları tek noktaysa işkence yöntemleri olmuştur Onlar ki ilk mülkiyetle birlikte işkenceyi geliştirmekte ustadırlar Ve ateşin mülkiyeti uğruna bilinci ve özgürlüğü dağlara kaldırıp kayalıklara zincirlemişlerdir ve de her sabah güneşe karşı parçalatmışlardır ciğerlerini bir kartala saltanatları sonsuza dek sürsün diye Onlar ki o günden bugüne bilincin ve özgürlüğün baş düşmanı kesilmişlerdir Ne yaratmışsa insan ne duymuş ne düşünmüşse insana karşı kullanmayı öğrenmişlerdir İhanet bile değildir artık bu düpedüz görevleridir insana karşı olmak Ve onlar yalnız sevdalardan korkarlar