Sesleniş

Kaderim mi benim, hep hasret çekmek? Yine gurbet bana can-diyâr oldu. Sensizliğin acısı bilmiyor ki dinmek, Aklım-fikrim benden hep firâr oldu. Hayâlin çekilip gitmez karşımdan, Yağmur isyân etti gözüm yaşından. Beni benden alıp bu büyük sevdan, Çepe-çevre sardı, sonsuz nâr oldu. Say ki, bir gülüm ben, sensiz kurudum, Mutluluğun yolunu bulamaz oldum. Mahzun kaldım burada, gülmeyi unuttum, Şimdi tek meşgâlem âh-u zâr oldu. Dualar ettim hep yüce Mevlâ’ya: Bir leke gelmesin bu temiz sevdâya. Yüreğimde kanayan bu acı yaraya Yine tek dermânım nazlı yâr oldu. Bilmem ki, niye yok hayatın tadı, Yüzümde neş’eden eser kalmadı. Sensizken geçen her günün adı Şu gönül hânemde, bin efkâr oldu. Anla Kardelen’im, sevmişem seni, Bu şiir sevdama bir şiâr oldu. “Sensizim!” diyorsam, ölüyüm bil ki, Sanki bu sokaklar bir mezâr oldu.