Hüznün Celladı Da Çay İçer

I. Ben celladıyım hüznün alnımın dağlanmışlığı gecelerin koynundan bakışlarımın topallaması tökezleyen aşktandır. ben kahırlı tepelerin ardıyım bir zemheri kışında kaybetmişim acımı ters esen yeller almış avazımı ağzımdan ve çağla kokan buruk bozlaklarımı takvimimden yırtılmış on iki ayım ben celladıyım hüznün onun için çabuk demlenir çayım... II. Ben celladıyım hüznün başım tozar sungurlu düğünlerinde en olmadık bölgemden vurulurum kavrulurum kutbun yalazlı tandırında ağaların ve beylerin ardıdır yerim sahibi benim şu emişgen dağların gâh bulanır sularım zemheride gâh aprilde durulur ben celladıyım hüznün onun için semaverim çabuk kurulur… III. Ben celladıyım hüznün ellerim onun için yağlı halat yarası sev beni de el kızı cebabir yüreğimle istersen ütü vurma buruşuk gömleğime ve istemez kına gecelerinde çalma şenşakrak ıslığını ben kavalın damağında notayım ağıtlar yakarım sele giden körpelere öksüz ceketimi atarım kırağılı sabahleyin altayların omzuna sabrım sevecen öfkem çatık kaşlıdır ben hüznün celladıyım onun için bütün sevdalarım başlıdır