Son Erin Şehâdeti

Ö/. Özlemim 23.44'dü... Gün ışığı oturgan doruklarda Omzuma omzuma konmada hüsranım Lacivert hasretim tüfek çatmada Kabzaların sırtı dayanmada dağlara Çiçek çiçek açılmada öfke Uzun havalar kaynatmada acılı ağızlar Bir fahri hemşehrisi kalbimin Ya onun dediklerindeydi hakikat Ya da atılgan teğmenlerin bakır künyesi vardı Geldi şehâdet haberi Beynim dul kaldı... Öö/. Özlemim 23.45'di... Sahra kuzuları meleşiyordu kabirde Son sürüngen kanat çırpmada Basıp bağrına yetim kitabı Şahmaran ağlamada habire Boşalan kabir dolsun diye gözünden Bir kandaharlı haşhaş içmede Oturup hindikuş zirvelerinde Tarım vadisinde zamanı yutan gri demir Zafer vadetmede barbarlara Ateşler içinde bir manda dans etmede Ve anneler kan sağmada memelerinden Oğullarsa silah çatmada... Bir fahri hemşehrisi kalbimin Ya onun dediklerindeydi hakikat Ya da atılgan teğmenlerin bakır künyesi vardı Geldi şehâdet haberi Beynim dul kaldı... Ööö/. Özlemim 23.46'ydı... Bir tankın paletleriydi duygusuz ve madenî Düşlerin diyarından geçen destursuz Kan işemede bir namlu Sitemkar çocukların kaşı üstüne Ay büyümede biteviye Her tarlada ayrı Bahçede ayrı Büyümede ve kaplamada alemi Özlemim'se sıfırdı gayrı Bir fahri hemşehrisi kalbimin Ya onun dediklerindeydi hakikat Ya da atılgan teğmenlerin bakır künyesi vardı Geldi şehâdet haberi Beynim dul kaldı...