شمارهٔ ۱۰۰
ا اثیر اخسیکتی
0
Altın Yaprak
در خون دل نشاندم روی ازفراق رویش
قدی چو سرو گردم موی از فراق رویش
جویی است ز آب خضرش در چشمه لب من
بر شیب رخ براندم جوی از فراق رویش
تا آب صبح صادق رویش بگشت برشب
بر خاک تیره دادم خوی از فراق رویش
در لاله می نه بینم رنگ از وصال رنگش
وز گل نمی پذیرم بوی از فراق رویش
بی گوی غبغب او چوگان قد اثیر است
چوگان هربلا را گوی ازفراق رویش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş