شمارهٔ ۱۲۷
ا اثیر اخسیکتی
0
Altın Yaprak
شب دوش با دوست می خورده ام
بگو نوش کز دست وی خورده ام
به خصل سبک باج جان برده ام
بد او کران ملک ری خورده ام
من و مجلس خاک در کل عمر
چنین می کجا تا که کی خورده ام
ز کوثر نم از خلد خود دیده ام
ز آتش تف از ورد خوی خورده ام
نگیرد خمار و نگیرد تبم
به یک بار تا ترک می خورده ام
بهار دلم آب رز دان کز او
به تیغ سلم خون دی خورده ام
ز مستی که بوده ست آگه نی ام
که کی خفته ام چند می خورده ام
خمیده چو چنگم خروشان چو نی
چنان بر تن چنگ و نی خورده ام
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş