شمارهٔ ۱۲۸

خیز تا دست طرب یک دم به جام می زنیم دوستگانی بر رخ ماه مبارک پی زنیم پای در میدان عشق لعبتان غز نهیم دست بر فتراک مهر لعبتان ری زنیم ما کم از پروانه ایم آخر مگر می آتش است هرچه بادا باد بل تا خویشتن بر وی زنیم لشکری می سازد اوباش خرابات آنگهی قصد تاج خان کنیم و رای ملک کی زنیم قوت دل های نازک در گل ما تعبیه است حسبة لله سنگی بر سر این کی زنیم گر بر این آهنگ زیرش مستی ما بگسلد هستی یک سر زخمه ای بر بام و بر لاشی زنیم او قدح ها در کشد زین باده و لب نسترد ما به بویی جرعه ی صد سال هویی هی زنیم تا دمی دیگر دم عالم فرو خواهد شدن ما ز صحبت گر دمی داریم با هم کی زنیم گر دمی دیوانه با ما دم زند همچون اثیر آهی از دل بر کشیم و آتش اندر نی زنیم