شمارهٔ ۱۶۰

دیدی چگونه ما را بگذاشتی و رفتی بی موجبی دل از ما برداشتی و رفتی بس عهدها که کردم بس وعده ها که دادی وان ماجرا نرفته انگاشتی و رفتی راهی ست بر گشادم خوش خوش به چشم کردن تا روی درکشیدی از آشتی و رفتی رخ در سفر نهادی ناگاه عالمی را چون زلف خود پریشان بگذاشتی و رفتی گفتی تو را بدارم چون جان و دیده بنشین گفتم چگونه داری ناداشتی و رفتی چشمم که آب خوردی از روی گل عذارت ناگه به خار هجران انباشتی و رفتی تخمی است هجر رویت بارش هلاک جانم تا خود چگونه روید تو کاشتی و رفتی در دام جز اثیرت تر دامنی دو بودند او را به دست ایشان بگذاشتی و رفتی