شمارهٔ ۹۱

تا تولای تو کردم شدم از خود بیزار با جفای تو خوشم گر تو نگیری آزار من بگریم تو بخندی چه کنم خوش باشم تو و آن خنده ی شیرین من و این گریه زار چون گل و خار ز بستان تو آمد نه رواست گل چو جان داشتن و خار رهاکردن خوار منبر اول تو نهی دار به آخر تو زنی من چو مشغول توام فارغم از منبر و دار گر تو فریاد رسی دست نیارد بیداد ور تو زنهار خوری سود ندارد زنهار عشق گوید برو اینک کفن و اینک تیغ درد گوید برو اینک سرو اینک دیوار او عدو پرورد و دوست کند برکت چست دام اندیشه برافکن سر اقرار برآر یا ره دشمنی خود به ملامت برگیر یا حق دوستی من به تمامت بگذار یا به اسلام درآ خرقه ی اسلام بپوش یا به کبری شو و در بند به پیکر زنار