Denizden Kalan İzlerle

sanırım geleceğim, ellerimle başa çıkabilirim yürüyüşümü değiştirdim, paçama çamur sıçratmıyorum kuşkulanıp koşsam anlarlar o kumral kızı sevdiğimi aradığım adresleri çıkarabilirler gezindiğim garlardan korkarım ele verir beni avuçlarıma sürdüğüm maviler telefona davransam, çeviremem numarayı, sesim tutuklanır gelirim, yüzümü denizden kalan izlerle seçersiniz dağların arka yüzleriyle bir çağrılır adım boynuma diken dolasınlar, dayatacak alnım var güneşe götürecek sırtım var, içimi üşütemezler ağbilerim öğretti, yalnız suya teslim olurum neresinden olsa yırtarım örümcek sessizliğini ordan balkonlarımı güz yaprakları boğarken ayrılmıştım şimdi salaş iskeleden gün batışlarına sataşıyorum akşam kapımın önüne taş bırakıp sabah buluyorum bir parça kum koyuyorum bileklerime karıncalar için dikmiyorum gömleğimin söküklerini, böylesi daha iyi kasaba delisi uğurluyor gittiğim her yerden, geliyorum saçlarınıza saklanan kuşlarla karşılayın beni kirpiklerimi telekleriyle siler, gözbebeklerimde uyurlar serpin üzerine, bir onlar yabana atmaz beni YALAN ŞİİRLER - YİNE ÇİÇEK TOZLARINA (Akif Kurtuluş)