Цуд

Рака разлілася і падплыла да самых падворкаў, і рыба, якая раней не хацела лавіцца ні ў якія хітрыя сеткі, цяпер сама давалася ў рукі. Нутром адчуваючы, што насампраўдзе так не павінна быць, што гэта нейкае ашуканства, людзі ў кашы, у мяшкі, у начоўкі паспешліва набіралі ахвотнай, быццам сп'янелай, рыбы, што не знаходзіла месца сабе ў вадзе. I сам я, выпхнуты з чыстых глыбокіх віроў на паверхню, курчуся разам з астатнімі рыбінамі ў пакутах, усёй сваёй безгалосай істотаю крычучы: »Людзі, глядзіце, глядзіце, людзі, калі набліжаецца згуба, яна пасылае перад сабою цуд.«