Сербская вёска

Некуды падаў, траціў прытомнасць, поўз, а развіднела - паўсталі з імглы будынкі і выйшлі людзі... - Што гэта за мясціна? - спытаўся я ў першай, у чорнай хустцы, старой жанчыны, з якою сустрэўся на вуліцы ... - Козіцы, сербская веска, - сказала яна і ўступіла ў дзверы адчыненай крайняй хаты, а я гэтаксама за ёю, спрабуючы высветліць, ці далёка ад Козіцаў да сталіцы ... Учора было ў гэтай хаце вяселле, а зараз - рэзрух. Смуткуючы, маладая сядзіць ля акна, і востраць мужчыны нажы на ганку. - Дваццаць чатыры д'яблы, - сказала, адказваючы, старая, і мне было дзіўна чуць аб гэтакай меры шляху, і цяжка было мне даўмецца, ці месцяц- ца ў д'ябле вёрсты, ці, можа, д'яблы ў вярсце. Кожны з прысутных мне нешта хацеў растлумачыць, і спараджала ўсякае слова мноства наступных слоў, а кожная лічба мноства далейшых удакладненняў. Адно маладая сядзела, як і раней, ля акна і моўчкі глядзела некуды ўдалеч.