Yağmur Yağıyor

Yagmur yağıyor... Kesif kokulu asfaltlarda yagmur pırıltıları... Ve gece... İç burkan zavallı bir meczup... Sokak lambaları sokak yalnızlıklarını aydınlatmak için dikilir köşe başlarına... Gölgesiz adimlarda soluk alır özlemler... Sıradan cümleler sıraya girer adını anmak adına... "biliyorum" der ötelerden biri: "biliyorum hayat kafiyesi bozuk bir şiirden ibaret" Acıdan kararmış gözlerde esmer hüzünler görüyorum nicedir... Bu hüzün hep tanıdık bana... Bu gözler... Aynalarım kırıktı benim... Peki sendeki bu akis nerden? Bana göre değildi bu hayat biliyorum... Bedelini ödedim bütün çaresizliklerin... Hadi bana ordan yeni bir çaresizlik verin... Ellerim üşüsün çaresizliklerden, yüreğim burkulsun... İçimde saydamlaşsın bariz öfkeler, yüzümü aydınlatsın şehzade bakışlı geceler... Tek kahrolmayı bildiğim hayat denen bu zindanda adin ezber diye geçsin kayda... Ve ben: "Alın yazımdın... Adını alnıma kahır diye yazdım" diyebileyim yokluğuna... Kanadı kırık bir kırlangıç eşlik etsin bana; ve ağlayalim beraber, bu kalabalık yalnızlığa.. Sevmessem kalbimi korkak alıştırırmışım... Öyle demişti düşüme düşen derviş... Şimdi bu cesur kalb neden yenik öyleyse? Hadi sende sözünü korkak alıştırma! "Git" de bana öldüresiye... Yagmur yağıyor... Kesif kokulu asfaltarda yağmur pırıltıları... Ve gece... iç burkan zavallı bir meczup... Üşüyorum... Bir kırlangıç'in gözlerinden hayata kahır diye düşüyorum... Üşüyorum... Hadi yak işe yaramaz düşlerimi... Yak ki; sadece düşsüzlüğüm ısıtsın beni...