Ustam Öldü Ben Yazarım

Ustam öldü ben yazarım Dalgınlıklar çalışıp ayışığında ıslığımla Yalnız yüzümde solgun sıla Ustam öldü ben yazarım Ben de gömülürüm mahzun bir şarkıyla İlkyazda gökkuşaklı bir yağmura Ustam öldü bana kaldı çünkü Ağzında mağlup bir ıslığın kederi Ey toprağa düşen uğultulu bir dal gibi Hep yeniden açan kendine yalnızlığı Ey solarken üstünde gökyüzü Kısık sesle okuyan elemler kitabını Bakışlarında yaralı bir karaca Ağırbaşlı kuşların uçtuğu gecelerde Benim şimdi, üzgün dolaşan o mağribi Bunlar ömrümün en yprgun gözyaşları Dökülen, hazin bir güz gününe Büyütüp içimde çok eski bir karanlığı Ben yazarım beş vakip kalbimde Hüznünle coşturup kelimelerimi Adam Sanat Dergisi Mayıs 2001 sayısı