Arastanın Son Çırağı

Son çırağı ben idim ortasında yedi göbek çınarı sulayarak büyüten arastanın İri,pençeliydi elleri ustamın demiri haddeden geçirirken kızıla çalan muzdarip yüzü hazandaki güller kadar inceydi inceydi;döl tutmamış bir ömrü ateşte eriterek avutan kırgın beden Göğsümde koca bir gök taşırdım ben çerçilerin boncuk sattığı çarşılardan elimde atıp vurmaz bir sapan avlanırdım hışmımdan naçar düşmüş dallarda ustam bazen çok uzak bir yerden gelsin diye günün dalgın ipini dolardım makaraya Bir gün devrildi arastaya kocaman,ağır gölgesi çınarın benden kaçan onca kuş meğer dallarına konarmış ustamın.