Gün Ağarıyor

Gün ağarıyor Hüznüne güneş doğmaz bir yoldasın Haraç mezat bir sevdaya sarıp ömrünü Sırtında da ayrılığın ağır yükü Kimsesiz bir dağ başındasın Yolcusun… Yüreğindeki limanlar çoktan yıkılmış Dalgakıranlar sular altında Ve sen çaresiz bir fırtınanın koynunda Bir başınasın Sığınacak yelkenin yok Derin uykular uğramaz sana Kim bilir hangi gecenin koynundasın Boşluğa gömülen bir çığlık gibi Dört yanın sarılmış Çıkmaz bir sokaktasın… Elleri tetikte huysuz sevdaların Çocukluğuna sarmışsın beyaz anıları Soğuk betonlar üzerinde yatsan bile Ateşler ortasındasın Oysa zaman üstüne sürer atını Gözlerinde baharı arayan bir çiçek Bazen çöllere sarılı ömrün Bazı gün ummandasın Gel gör ki sevdan çaresiz İnsan yanmaya görsün bir kere Gel gör ki mezar taşları gibi yalnız Yollar boyunca yaralısın Haraç mezat bir sevdayı sarıp gönlüne Hüznüne güneş doğmaz bir yoldasın Umut dağların ardında talan Uzun yollar ardında gerçek gülüşler Burda kahkahalar bile hep yalan On milyonluk bir kentte yalnızsın Yollardasın Bunca insanın içinde adım atacak yer yokken dışarda Sen yüreğinin ıssız çöllerinde Voltalardasın… Oysa sevdan avucundaki son kurşun Benden başkasına yakışmaz yarası Oysa sevdan dağ başında kış Küçücük bir çocuğun gözlerinde Zeytin karası Toprağa saplı hançer değil bu Öyle kolay çıkmaz yürekten Gel gör ki sevdan avucundaki tek kurşun Sancısı senden başkasını sarmaz Umut hangi dağın ardında deseler Koşar gider de bu gönül Bir dem yorulmaz Bir dem durulmaz… Kocamış bir çınar gibi yüreğin Dallarına hüzün yağar Kökü yedi kat altında olsa da yerin Yaprakların güneşe sevdalı Kah bulutlara yoldaş olursun Kah dağlardasın Sen herkese bir çare dağıtırken Kendine küsmüş şehirler gibisin Kendi dumanından soluksuz Kendi elinden yaralısın Doğan günün sevincinde değil Takvimden düşen yapraktasın