Mehmet

İstasyonların kaderidir ayrılık Ne bir gölge ne de nefes Zamana borçludur kaldırım taşları Ve saatler boyu yankılanan İnce bir sızıdır hasret Çok uzak diyarlarda Belki tanımadığın birini beklercesine Elleri iki yanında Hüzünlü Ceketinin astarına filketeyle tutturulmuş harçlığı Taşranın çatık kaşlı ezgin bakışlı Bir tomurcuk umududur Mehmet Nasır tutmuş elleriyle Saramaz içindeki yarayı Bir zelzeledir sallar yüreği Taş üstünde taş kalmaz Ve toprağın kızılına boyanır umut Kanın sızısına... Çiçeğe durmuş dal gibidir Yaralı kuşlar gibi can çekişir Ve alaca bir şafak vakti Gül doğurur yurduma... Uyanır uykudan Mehmet Kahır çeker tetik çekmez elleri Usul usul akan bir deredir Mehmet yıkar, Yur, Avutur bedenini Toprak gebedir Mehmet telaşlı Ve derman avuçlarının içinde tuttuğu Bedeldedir...