Nisan Yağmuru

Ve kaldırıp ellerini gökyüzüne şükrederken tanrısına gönül Uzun bir yolun ardından bir kadın çıkıp geldi Çiçek gibi açıyordu gülüşü yüzünde Eteklerinde binlerce çocuğuyla geldi İnce bir yaprak gibi titriyordu elleri Ve sevdasız bir yüreği vardı göğsünde Bir bahar rüzgarı gibi geldi Yıldızların çizgisiydi suratına yazılan Kimsesiz bir kader çiziliydi alnında Hiç bakışı olmayan bir göz gibiydi Ya da hiç oyuncağı olmamış bir çocuk... Güneş kokuyordu her yanı O kıştan kaçıyordu Ben bahardan... Nisan yağmuru gibi geldi Her yere yayıldı toprak kokusu Gökkuşağı gibi baktı yüzüme Sonra çekip gitti karanlığına Bana bir tek bahar kaldı geride Üzeri yıldız dolu bir gece Tek tek saydım bakışlarını sonra Tam bir milyon gözü vardı Ama göremedi yüreğimdeki ateşi Bir kış güneşi gibi gitti Hiç ısıtmadan...