Hayat

Durdu birden, Geriye döndü. Geçtiği yollara baktı, Her anını hatırlamaya çalıştı, Gözlerinin önünden geçti bir bir, Yaşadıkları, yürüdüğü yollar... Buraya kadar attığı her adımı hatırladı. Güldü birden... Anlamsızca güldü etrafına, Gözleriyle taradı görebildiği her yeri, Gülüşüne anlam yüklemeye çalıştı, Dudaklarını bükerek anlamsızca, Fısıldamaya çalıştı, kimse duysun istemeden, "Ne kadar yorulmuşum" "Ne kadar yol yüyürümüşüm" Sustu birden... Etrafına baktı, kimseler yoktu. Gözlerini bir yere, Bir göğe dikti, Yaşadığı hayatında bir ilkti. Düştü birden, Gözleri karardı, Dizlerinin bağı çözüldü, Yığıldı kaldı olduğu yere, Çırpındı, tutunup kalkmaya çalıştı, Bir daha denedi boş yere... Karanlık, karanlık, karanlık... Ne kadar devam etti, Nerede başladı bu yolculuk... Ne kadar sürdü, ne kadar yürüdü, Beynini cevapsız sorular bürüdü. Cevap bulamadı, hepsi silindi birden, Durdu yolculuk, bitti yorgunluk. ... Aydınlandı yavaş yavaş, Kararırken çok hızlıydı, Aksine şimdi yavaş, Zar zor seçebildi etrafı Gülücükler saçtı yine, Bu sefer daha içten, Doğruldu birden... Bir geldiği yola baktı, Birde ileriye "Gitmeliyim" dedi."Yürümeliyim" İnadı inattı, Ya-şa-ya-cak-tı (Pidema'ya)