Aşk`ın Enkazı

gözlerine mil çekildi sevdanın âdi hasret nefes kadar közlenmiş hazin bir yokluğun ilk sancısında yürek geçmişin ağıtıyla düşleri kanatma... Zaman; Yorgun düştüğüm gecenin bilmem kaçı Durulmayan özlemin tam içindeyim Batmaya yakın! Aydınlatmıyor ruhumun dipsiz karanlığını Elmas gözlü sokak lambaları Artık matemde yürek yıkık dökük Hüznümden başlıyorum enkazımı toplamaya Hayallerim yenik düştü aşk denen çocuğa Kaç mevsimdir sana hasret dilimde kesik susuşlar Nereye çevirsem yüzümü sen vuruyor çaresizliğime... Meçhule doğru yol alıyor artık ömür... Biliyorum; Yalnızlığımın gölgesinde Hazin bir yokluğun ilk sancısında Yarım kalmış yakamoz bakışlarına daldığım bir an'ın ertesinde Köklerini çıkarıp topaktan töresini yerine getirecek sevda... Elveda sevgili! Ne darağacı kaldı yazmadığım nede giyotin Sürgün bakışlarının esaretindeyim Çarmıhından doğrulup bakıyorum susan sevgilere Zincirlerin paslanmış boğazımda... Artık ölüm türküleri söylüyorum en cesur sesimle Ve ben artık gidiyorum Ömrüm sana emanet Sükûtuma sebep akıttığın son damlayla Lügatimden düştü bütün kelimeler Gücü kalmadı artık sözcüklerimin yaşama dair Ayrılığın can alıcı y/anları mısralarımda Yargısız infazların kırılan kalem sesiyle Hasretimi duvarlara çarpıp Sessizliğin lehçesiyle feryadımı düşerim geceye... Adın kadar suskunum artık...