Acı`nın Tarihi

Kalem kırıldı Yürek yen içinde kaldı... Artık yokluğunda makyajı akmış fahişe gibi değersiz hayat! Tek sığınağı toprak olan bedenin notları... Karıncanın ayak izlerinden daha sessiz çölleşirken kelimelerim Yalınayak bir rüzgâr kelepçeler dua narkozlarında açılan ellerimi Siyah bir pazar gecesi bir iç çekişlik nefesim varken yırtmacına Dünya`nın Küflenmiş nikotin kokusu gibi olur düşlerle kefenlenmiş ruhun azabı En sevdiğim hücreme dolar korku dolu nazarlar! Ölüyorum gözlerini aç! Azrail`in ihanetine kapıyorum gözlerimi Ölülerin sustuğu bir mahşer düşlüyorum yalnızlığıma Masalların bile mutlu sonların silindiği Sonu yazılmayan aşk öykülerinde arıyorum huzuru Nefes almayı unutuyorum! Gözlerinle ölmediğimi ispat et... Acıyı ve hüznü gözlerine satan tarihimin Etten ibaret benliğinde ruhsuz savuruyorum feryadımı Kalbin ücra köşelerinde gizlediğim ikincil çoğul kişiliğimde Sözlerinden kalan bütün yaralarım kanıyor Başını dik tut heyhat! İncinmesin gururu yalnızlığın... Cümlelerimin dilsizliğinde gözlerime dokununca kalem Geceye dudaklarımdan düşen umut iniltileri Yüreğimi dilimlediğim sevdanın avlusunda yorgunlar Hoyrat kullanılan zamanın kursağında kalmış bakir ağıtlarım Sisli gecelerin rutubetli mahpusunda ahraz! Savun hüküm giymiş dilimi... Pimi çekilmiş gökyüzünün matem kokan cesedinde Saçlarıma düşen kanlı yıldızın dileğinde tutuyorum sevdayı Cebimde duran kefenime sinmiş sen kokulu intiharın gölgesinde Nadasa bıraktığın dudaklarımdan düşüyor geceye iman Bir çığlığa dönüyor susuşlarım! Yüreğinin sesini aç... Bir birini tamamlamayan iki hayat gibiydik Senin ela gözlerin ve benimdi uzun kirpiklerim Sen Dünyana kahraman yapacak çok ben bulabilirsin Ama ben dünyasına sığınamayacağım sen`den sonra... Acının tarihinin... Kan ve kaleme and olsun ki Yüzüne bakmayacağım ihtiyar küre Sesimi duyma...