Gecenin En Karanlığında

Mevsim hüzün Düşler yaralı Umutlar askıda Gıcırdıyor hayaller... Bütün şiirler sen kokan akşamlara yazıldı Şimdi bana bir aşk daha borçlusun... Bir otobüs yolculuğunda hatıralar Yüreğimin İstanbul'undan... En soysuz cümlelerle örtündü duygular Bir gözyaşına bin şiir döktüğüm gecede En arka koltukta cam kenarında aktı düşler Yırtılan karanlıktan geceye sızdı aşk Sevdaya tohum atarken Ayrılıkları mı doğurduk yoksa? Gömdükçe başımı yokluğuna Gözümden akan her damla Çoğal(maz)dı kürdîlihicazkâr acılar Rüzgârdaki kokunla gel(mez)di sonbahar Hüzünler yüzüme hazan düşse de Manzarasız penceremin önünde Nefessiz özleminle boğuluyor gece Karanlığa gözlerimden asın beni... Yoksunluğun pimini çekiyor yürek Kalem ucunda infilak düşler Sustu gece acılar, parçalamakta Gözlerimde sen... ...Ve imge savaşında şiirler Ağılı sarmaşıkların yapraklarında yakınarak Gözlerimi kâbusuna Yüreğimi acılarınla harmanlayarak gidiyorum Son sözündeyim bir yolculuğun Yürekte tuzlu bir acı var Artık ölüm daha bir yakın Dilendiğim tüm yalanları sırtımdan attım Ve seni anlatan tüm kutsal kitapları yaktım Uzun yollarda bir düş karanlığımda Sen varsın birde senli yaralar Dağlar tenimi gözlerin... Dağlar... Umutları toprağa vermeden önce Öldürseydin beni yar ölmeden önce...