Huysuz Ve Tatlı Y/anım

Sonsuz huzura ermiş gönül Mevsim yaprakları dökme mevsimi Her giden sevgilinin ardından Bir kuru yaprak çatırdıyor Ayaklar altında.. Ve hergece ; Onlarca yemin bozuluyo Sığınılarak Rabba... Yönünü şaşırmış bir rüzgar alıyor beni Bilinmez diyarlara savuruyor Aşkın ateşinde yanıp Yüreklerinde cehennem lekesi taşıyan Ruhlar diyarına Bir mahşerin ortasına... Alnım açık dolaşıyorum ama Yürekte Kocaman bir yara... Gün batımı yaklaşınca ufukta Hergün aynı parça çalıyor Kırkbeşlik plakta ''Şarkılar seni söyle/Dillerde nağme adın Aşk gibi sevda gibi/huysuz ve tatli kadın'' Sensiz ruhsuz ve solgun Artık Bir yarım... Huysuz ve tatlı YANIM / YARIM...