Yalnızlık

Yalnızlık insansız kalmaz, umut bazen bir su olur bardağınızda bazen bir kuru ekmek olur kursağınızda, gözlerinizden akan yaş olur bazen, bazen sevgi kelimeleri yetersiz kalan acıların arasında küçük bir gamze olur gülersin nedensiz yere, gülmek en son akla gelebilecek şeydir o an, bazen sessizliği konuşturur bazen karanlığı ışıldır bir ışık demeti oluverir, bazen gözdeki ışıltı bakıştaki çocuk olur gönlümüzde hep vardır o, bazen saklanır bir yerlere korkakça ama hep vardır, gitmek isteriz bir ses içimizi ürperten geri çevirir bizi ölmek istesen de ölemezsin artık siyah siyah çizgilerden yaşa yaşa diyen bir sese sığınırız tek güvenilir dostumuzdur belki o an. Ve ümidin o son damlasında önümüzde bir parça ekmek bulursak yüreğimiz ateşten bir ok olur o an ve yıllarca akıllardan silinmez umutla bakar savaşırsınız. “İnsanlar hep yalnız kalır da yalnızlık asla insansız kalmaz”