Bir Körfez Çocuğu

Bir körfez çocuğuydun sen; ağlamaklı bir yağmur, akşam kıyıları.. Neden diye sorardın hep gözlerinle Hayat neden; eza, neden cefa.. Bense susardım boynum önümde Verebilecek bir sözüm, bir özüm yoktu ki benim. Yorgun bir sandal gibi gezerdin bazen sabahları Gözlerin ateş, kan kırmızı gözlerin Uykularını çaldırırdın gecenin sahte gülüşüne. Hani bir sevdan olsa teslim edecektin ellere. Yüreğin irin, yüreğin yorgun, senin yüreğin Bir körfez çocuğuydun sen; uzakta bir kıyı Dünyanın dersini almış yüreğine sığdırmış Çok konuşurdun bazen bıktırırcasına Nereden bilirdim, alıştırıp özleneceğini sesinin, Bir sessizlik olsa, bir dost gelirdi aklıma, zararsız bir deniz Bir yıkık şehrin insanıydım ben; alışık değildim yorgun hayallere Sense yine konuşurdun, yine Bir masum gülüştü senin bıraktığın kıyılara. Bazen tezat olurdu yaşamlar ürkütürdün beni, Kızardın da bana, ben de sana Herkes iki arkadaştan öte sanırdı bizi Yaşlı ağaçla, yaprak gibi Bense aldırmazdım yarınlara, yalanlara, insanlara Hep öyle kal derdim kendimce, öylece Bir körfez çocuğuydun sen; bense yıkık bir şehrin insanı. Bir sabahın koyusunda tanıdım seni, saçların bağlı, Bir dost eli uzattım sana, kırılgan bir zeytin dalı Sonra haykırdım göklere, gözlerim buğulu Hoş geldin dostum; körfez çocuğu...