Bir Köy İlkokulunda

Kış günü çorapsız bir kız gördüm Mavi önlüğünün altına sarkan Eski fistanının üzerindeki esmer karanfili de Boynunu bükmüş menekşelerin Gözlerine düşen aksindeki Kesik kesik aydınlanan hülyaları gördüm Umutsuzluk rengi saçlarının Mor kıvrımlarındaki gizemi Önüne düşen başının Yukarı doğru süzülen bakışlarındaki Gizli dünyaları gördüm Ayak bileklerini saran yaraların Çatlayarak açtığı derin izleri Geçen yıldan beri giydiği ayakkabılarının Bir yargıç gibi bakan gözlerinde Yaşamak için verdiği kavgaları gördüm Yüzünü yakan güz yellerinin Elma yanaklarına sürdüğü pembeyi Yanaklara süzülen bir damla yaşta Çağlayarak akan deryaları gördüm Önlüğünün cebindeki bilyelerle oynaşan elinin Bir kar tanesi gibi beyaz kaderi Yüreğinden akan sevgi ırmağının köpük renginden Yıllanmış sarkıtlardaki eflatun rengine dönüştüğünü Ve bu dönüşüme direnen renklerdeki feryatları gördüm Tırnaklarını yerken mırıldandığı Allı gelin, pullu gelin, güllü gelin türküsünün Yağmura doymuş toprakla kucaklaştığını Ayak dokunuşları ile çıkan çamur sesinin Allı gelin türküsüne kattığı nağmeleri gördüm O gün gözümün önünde olduğu halde Hiç göremediğim köyümü Köyümün bağrında yatan varlık öykümü Ve benim öykümün yazıldığı bu cadde aşağı akan Sel sularında ağlayan halkaları gördüm. Kış günü çorapsız bir kız gördüm O kızın gözlerinde tüm Anadoluyu da Her bir köyü, ayşeyi, fatmayı, emineyi ve Bütün köy çocuklarının koynunda sakladığı Sonsuzluğa uçmuş nice nice sevdaları gördüm.