غزل شمارهٔ ۳۴

عشق تو قضای آسمانست وصل تو بقای جاودانست آسیب غم تو در زمانه دور از تو بلای ناگهانست دستم نرسد همی به شادی تا پای غم تو در میانست در زاویهای چین زلفت صد خرده عشق در میانست این قاعده گر چنین بماند بنیاد خرابی جهانست با حسن تو در نواله چرخ رخساره ماه استخوانست وز عافیتی چنین مروح در عشق تو عمر بس گرانست با آنکه نشان نمی توان داد کز وصل تو در جهان نشانست دل در غم انتظار خون شد بیچاره هنوز در گمانست گفتم که به تحفه پیش وعده اش جان می نهم ار سخن در آنست دل گفت که بر در قبولش هرچه آن نرود به دست جانست بازار سپید کاری تو اکنون به روایی آنچنانست کانجا سر سبز بی زر سرخ چون سیم سیاه ناروانست زر بایدت انوری وگر نیست غم خور که همیشه رایگانست بی مایه همی طلب کنی سود زان گاهی سود و گه زیانست