شمارهٔ ۸۱

ز عشق آتش پرویز آنچنان تیز است که یک شراره سوزان سوار شبدیز است سوار باد چو آتش شود کجا محتاج دگر به نیش رکاب است و نوک مهمیز است ز عشق آذرآبادگانم آن آتش نهان به سینه و در هر نفس شررریز است چه سان نسوزم و آتش به خشک و تر نزنم که در قلمرو زردشت حرف چنگیز است زبان سعدی و حافظ چه عیب داشت که اش بدل به ترک زبان کردی این زبان هیز است رها کنش که زبان مغول و تاتار است ز خاک خویش بتازان که فتنه انگیز است دچار کشمکش و شر فتنه ای زین آن الی الابد به تو تا این زبان گلاویز است به دیوخوی سلیمان نظیف گوی که خوب درست غور کن انقوره نیست تبریز است ز استخوان نیاکان پاک ما این خاک عجین شده است و مقدس تر از همه چیز است صبا به مجلس خاین پرست تهران گوی پناه عارف تبریزی است و تبریز است