شمارهٔ ۵ - عارف و کلنل نصرالله خان

به عهد چشم تو یک دل امیدوار نشد برو که عهد تو برگردد اینکه کار نشد به روزگار تو یک روز خوش به کس نگذشت خوشت مباد که این روز روزگار نشد نریخت باده به دور تو در گلوی کسی که در شکنجه اندیشه ای خمار نشد به پای گلبن نومیدی ات کسی ننشست که برنخاسته زخمی ز نیش خار نشد خطت گشود در باغ سبز بر دل دل شکفته گشت به یک گل ولی بهار نشد قرار زلف تو و بی قراری دل ما به این قرار نمی ماند این قرار نشد فکنده از چه پی صید مرغ خانه کمند شکار کرکس و شاهین کن این شکار نشد ز قتل عام لرستان و فتح خوزستان چو هند و نادر اسباب افتخار نشد نهال مردی و مردانگی چنان شد خشک که سال ها شد و یک نادر آشکار نشد زمام مملکت آن سان به دست غیر افتاد که بی لجام کس از وی زمامدار نشد چه ملتی است که نابود باد تا به ابد چه دولتی است چو او خودسری به بار نشد نه نام ماندنی ننگ زین دو در گیتی شوند محو که این شهر و شهریار نشد ز شاه سازی و درباربازی این ملت مگر ندید دو صد بار بار بار نشد مدار چشم توقع به آنکه چشم طمع به مال دارد این مملکت مدار نشد نداشت عارف عیبی جز از نداری و گفت که گفت اینکه نداری که عیب و عار نشد