شمارهٔ ۸ - اندیشه وصل

از سر کوی تو یک چند سفر باید کرد ز دل اندیشه وصل تو به در باید کرد ماه رخسار تو گر سر زند از عقرب زلف صنما گردش یک دور قمر باید کرد در ره عشق بتان دست ز جان باید شست طی این وادی پر خوف و خطر باید کرد بر سر کوه ز دست تو مکان باید جست گریه از دست غمت تا به سحر باید کرد پیش از آنی که جهان گل نکند دیده من مشت خاکی ز غم یار به سر باید کرد در قمار ره عشقش سر و جان باید باخت عمدا اندر سر این کار ضرر باید کرد چشم مستش ز مژه تیر بر ابرو پیوست ترک مست است و کماندار حذر باید کرد عارفا گوشه عزلت مده از کف که دگر از همه خلق جهان صرف نظر باید کرد