شمارهٔ ۴۶ - جمهوری عشق سلطنت حسن

عشق مریزادت آن دو بازوی پر زور قادر و قاهر تویی و ما همه مقهور سلطنت حسن را دوام و بقایی نیست مباش ای پسر مخالف جمهور روی مپوشان که بیش از این نتوان دید جلوه کند آفتاب و روی تو مستور شانه به زلفت مزن که خانه دل هاست چوب مکن بی جهت به لانه زنبور پای اجانب بریده گردد از ایران چشم بداندیش اگر ز روی تو شد دور دست خودی پای اجنبی ز میان برد مملکت اردشیر و کشور شاپور نخوت و کبر اینقدر چرا و چرایی از پی حسن دو روزه این همه مغرور همدم بیگانگان مباش و بپرهیز عاقبت از جنس بد ز وصله ناجور عارف اگر کهنه شد ترانه مزدک نغمه ای از نو علاوه کن تو به تنبور