شمارهٔ ۴۵ - فرقه‌بازی و جهالت!

ز بس به زلف تو دل بر سر دل افتاده گذار شانه بر آن طره مشکل افتاده ز فرقه بازی احزاب دل در آن سر زلف چه کشمکش که میان من و دل افتاده دلم بسوخت که بر صورت تو خال سیاه به سان ملت محکوم جاهل افتاده بسوز از آتش رخ این حجاب و روی نما تو جان بخواه که جان غیر قابل افتاده ز بس که خون ز غمت ریختم به دل از چشم دلم چو غرقه ز دریا به ساحل افتاده به جز جنون نبرد ره به سوی کعبه عشق که بار عقل در این راه بر گل افتاده گرفته نور جهان تاب علم عالم و شیخ پی مباحثه بی دلایل افتاده سپردمت به رقیبان و با تو کارم نیست از آنکه کار به دست اراذل افتاده تو هرج و مرجی دربار عشق بین عارف میان این همه دیوانه عاقل افتاده